Ze was net gaan studeren op een universiteit ver van huis.

Ze kende er niemand, ze vond het er vreselijk.

Elke dag belde ze naar huis en dan zei ze tegen haar moeder dat ze het niet meer aankon. Dat het allemaal heel erg was. Dat ze zich zo ontzettend eenzaam en alleen voelde.

Op een dag kon haar moeder het niet meer aanhoren en zei: je zit niet in een gevangenis. Raap jezelf bij elkaar, ga erop uit en maak een paar vrienden. En bel me pas weer als je vrienden hebt.

De ‘ze’ in dit verhaal is Mel Robbins, een mindsetcoach uit Amerika. Ze vertelde dit verhaal om aan te geven hoe we soms op kunnen gaan in onze eigen belabberde omstandigheden, in onze eigen zorgen, in ons eigen ongemak.

Ik leerde mijn moeder om mij te troosten, zei ze. 

Zo werkt het vaak: we houden van onze angsten en zorgen, we blijven ons klein en ongelukkig voelen omdat het werkt - de ander gaat ons probleem oplossen.

Onze zorgen zorgen ervoor dat we zelf niet in actie komen. We dompelen ons onder in ons probleem. We blijven ons verhaal maar vertellen. En we komen geen steek verder.

We hebben niet allemaal een heel verstandige moeder of iemand anders in onze omgeving die zegt dat we er op uit moeten gaan en pas weer mogen bellen als we vrienden hebben gemaakt. Je kunt jezelf ook aan je eigen haren uit het moeras trekken.

De oplossing begint met drie vragen: kan ik weg uit deze situatie? Zo ja, doe dat dan. Zo nee: kan ik het veranderen, zo ja, doe dat dan. Zo nee, dan zit er niets anders op dan de situatie, of de persoon, of je eigen tekortkoming te aanvaarden. Het is nog steeds niet leuk, maar het is nu eenmaal zo. Ik accepteer dat het zo is en richt me vanaf nu op andere zaken, die ook belangrijk zijn.

Over wat je zelf kunt doen als je ergens van baalt en er maar niet uitkomt, daarover gaat aflevering 11 van de podcast En we noemen het storytelling, te vinden op de podcastapp op je iPhone, op Soundcloud en op Spotify.