20K voor een servetje

In zijn boek The subtle art of not giving a f*ck schrijft Mark Manson over Pablo Picasso die in een Spaans café wat aan het tekenen is op een servet.

Als zijn koffie op is, verfrommelt hij de servet, klaar om in de prullenbak te gooien.

De vrouw aan de tafel naast hem, die de schilder bezig zag, vraagt of zij de tekening mag hebben. Ik wil ervoor betalen, zegt ze.
Prima, zegt Picasso. Dat kost 20.000 dollar.
Wat?, reageert de vrouw, je bent er maar een paar minuten mee bezig geweest!
Picasso staat op, stopt de servet in zijn zak, en zegt: Nee, mevrouw. Het kostte me zestig jaar om dit te tekenen.

Toen ik het boek weer eens doorbladerde en deze anekdote tegenkwam moest ik denken aan hoe vaak wij, coaches en andere diensten-verlenende ondernemers, tobben met onze prijzen.
Hoe lastig het soms is om uit het uurtje-factuurtje-verhaal te komen, om onze waarde zelf te zien, om die aan anderen te laten zien.
Hoe we ons soms uit het veld laten slaan door mevrouwen of meneren die denken dat iets maar weinig tijd kost, die niet beseffen wat eraan vooraf is gegaan, wat de waarde is van een transformatie, of dat een briljant inzicht of een grote doorbraak nooit uit de lucht komt vallen.

Laten we vaker aan Picasso denken - de servet in onze zak stoppen, opstaan, en weer verder gaan.